Wednesday, July 19, 2006

Beste mensen,
Mijn broer belde me net, hij zit in het zuiden van Libanon, in de stad Tiyre. Hij heeft daar geen of hele langzame internetverbinding, vandaar dat ik (Saskia Doornbos) dit bericht er bij deze namens hem op zet.
Hij zit in een hotel tussen 1000en vluchtelingen en slaapt vannacht op een strandstoel, (want het hotel is vlak bij de middelandse zee).
De stad is uitgestorven, israelische vliegtuigen en tanks namen de heuvels rondom Tiyre de hele tijd onder vuur. Overal explosies en rookwolken, 1000en vluchtelingen in auto's rijden vanuit de Tiyre regio richting het noorden naar Beirut toe. Iedereen heeft witte handdoeken uit de auto's hangen, kinderen zwaaien met witte zakdoekjes, bijna wanhopige pogingen om aan de piloten - die als god boven onze hoofden vliegen - duidelijk te maken dat ze geen hezbollah zijn, maar burgers.
Dit vertelde hij me net in een telefoongesprek. Zolang hij daar zit kan hij z'n weblog uiteraard niet zo goed bij houden, maar op deze manier in ieder geval wat actuele informatie. Z'n telefoonnummers doen het nog wel.

2 comments:

annie said...

Beste Harald en Saskia,
Daarnet kreeg ik je blog adres door van een vriend en las je schrijven helemaal door. Ik ben Belgische en woon in Beiroet – reeds lang- in het christelijke gedeelte, eigenlijk heel dicht bij hadath. Maakte heel wat mee van de vorige oorlog, eveneens de eerste en tweede golfoorlog in Amman,
Dit zijn flashes uit een algemene omzendbrief naar mijn vrienden:
…Dit is niet de eerste oorlog in libanon’s geschiedenis. Op 13 april 1975 brak de burgeroorlog uit die duurde tot October 1991. Voordien was Libanon een voorspoedig land dat men het Zwitserland van het midden-Oosten noemde. Een prachtig land, en dat is het nog steeds, maar de oorlog kende ontelbare gevolgen.
Toen nu 9 dagen geleden deze aanvallen begonnen bevond de libanese bevolking zich niet in dezelfde omstandigheden dan zoveel jaren terug. Nu hebben mensen minder kapitaalkracht tengevolge van de verslechterde economische situatie… Meer nog, het zenuwstelsel van velen is aangetast door zoveel jaren oorlog. Kinderen die na 1975 geboren zijn, werden vaak niet genoeg gevoed of hadden geen kans om naar school te gaan en lijden aan chronische ziekten zoals astma. Deze kinderen zijn nu dertigers of iets jonger, huwden hebben kinderen en zien de geschiedenis zich herhalen…
Diegenen die zich het kunnen veroorloven gingen naar het grootwarenhuis, haalden wat voedsel op, en wat ze nodig hebben aan huiswaren zoals gasflessen om te kunnen koken. Ze herinneren zich hoe het ging tijdens de oorlog toen er gehele wijken geisoleerd werden gedurende maanden.
Vanop mijn balkon zie en hoor ik de aanvallen (lucht en zee) en de grote branden die ontstaan. Ik hoor de kinderen van de buren krijsen van angst als de bom inslaat. We slapen niet s’nachts omwille van deze geluiden. Zelfs als jedan toch in slap geraakt id het verschrikkelijk van zo opgeschrikt te worden… Verscheidene uren van de dag is er geen electriciteit en de generator kan niet blijven draaien omdat er niet genoeg brandstof is.
Jullie zien heel goed op TV wie de slachtoffers zijn….veel gewone burgers, vrouwen en kinderen…
Ik moei me niet met politiek, maar ben tegen oorlog en geweld, hoe dan ook…Is er dan niemand die iets kan doen om dit geweld te stoppen?

De wijk waar ik werk, (Nabaa’) een van de armste wijken in Beiroet, kent een grote toevloed van displaced uit het zuiden of de buitenwijken van Beiroet. Ze komen hier bij hun verwanten bij wie ze toevlucht zoeken, settlen zich in scholen en andere centra.
De Nabaa’ Sin el Fil en Borj Hammoud wijk werd verdeeld onder het NGO coordinatie comite dat een 22-tal NGO’s omvat (World Vision, Caritas, SIDC,…..). Als vrijwilligers van Ayadina (arabisch voor= onze handen, en NGO waar ik werk) en Dar El Amal werken we in 2 openbare scholen die 230 displaced people toekregen.
De leeftijd varieert tussen 10 dagen en 75 jaar. Velen kwamen met wat ze aanhebben van klederen ; anderen hadden nog de tijd om wat bijeen te garen…kinderen zijn ziek, velen hebben diaree en conjunctivitis en koorts. Veel dispensaria geven gratis consultaties en openen 24/24 zoals the Armenian Relief Cross maar het grote problem is wel de medicatie voor chronische patienten: hartzieken en diabetes en astma…
De strijd om deze mensen alle dagen eten te kunnen geven is groot. Maar wat even belangrijk is, is onze aanwezigheid: er gewoon zijn voor de mensen, luisteren naar hun verhaal, spelen met de kinderen die getraumatiseerd zijn…Voor mij geldt niet Kristen of Moslim of….maar de ‘mens’ die voor me staat en nood heeft…
Vele vreemdelingen (hier zijn WIJ de vreemdelingen…) werden reeds geevacueerd en vertrokken…
Ik wil niet gaan zolang de gewone doorsnee libanees geen kans heeft om te vertrekken. Ik spreek hier over de Libanees die geen 2 nationaliteiten heeft. Want wie ben ik dat ik een keus mag maken en zij niet?

Annie Vos
vosannie@hotmail.com

Arend said...

Harald, kijk maar uit:

De IsraĆ«li’s gebruiken chemische wapens tijdens bombardementen in Libanon. Dat heeft de Belgisch-Libanese professor Bachir Cham op een persconferentie in Brussel gezegd. Bachir Cham leidt een ziekenhuis in Libanon.

http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20072006_056

Van de VS wisten we al dat ze chemische wapens gebruiken.

Zie anders deze schokkende docu over Falluja (niet geschikt voor jeugdige kijkers!)

http://question911.com/linkout.php?filename=Falluja%20-%20The%20Hidden%20Massacre.wmv

Wat de 'weapons of mass destruction' en 'terrorisme' betreft leren we andermaal deze les: 'zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten'. Of nog simpeler: 'wat je zegt dan ben je zelf'.