Ik ben inmidels al weer een tijdje thuis. Heb aan een paar stukken voor m'n krant gewerkt. Toennet weer aanvallen op de luchthaven - dit is al de vierde keer. Opnieuw zijn installaties geraakt waar kerosine wordt opgeslagen. Gelukkig nog niet de aankomst/vertrek hal. Dat is namelijk een prachtig, modern gebouw, eigenlijk net klaar nadat de oude luchthaven tijdens de burgeroorlog (1975-1990) werd vernield. Haret Hreik, de wijk waar Hezbollah haar hoofdkwartier heeft, is inmiddels echt veranderd in een war zone. Acht verdiepingen tellend gebouw van Hezbollah hoofdkwartier is ineengezakt. Zelfde geldt voor Al Manar (Hezbollah tv) met vijf verdiepingen. Al Manar zendt trouwens nog steeds wel uit. Vanaf een min of meer geheime lokatie. De zendtijd van de Hezbollah jongens en meisjes is met name gevuld met eindeloze lofuitingen aan het adres van leider Hassan Nassrallah. De meeste shi'ieten krijgen geen genoeg van hem. Gedichten worden voorgelzen op televisie, luisteraars bellen op en beginnen aan extreem emotionele toespraken waarin Nassrallah wordt vergeleken met iedere held uit de Islaamse geschiedenis. De predentator van Al Manar moet veelvuldig mensen tot zinnen brengen, want de meeste bellers ratelen tien minuten aan een stuk door. Op dit moment is het rustig in de stad (afgezien van het gebied rondom de luchthaven). Maar Israelische luchthaven worden er nu gemeld in het zuiden van Libanon, in de Beka'a vallei, rondom Sidon (Saida) en in Chtoura, de grenspost met Syrie. Ook dag vijf van de oorlog toonde alleen maar meer escalatie. Na de negen doden als gevolg van Hezbollah raketten in Haifa (Israel), vreest iedereen in Libanon nu een enorme afstraffing...wordt vervolgd (helaas)
Harald Doornbos
Sunday, July 16, 2006
DAG 5 VAN DE OORLOG IN LIBANON
09.56 - Situatie update: Vanochtend alles in Beirut redelijk rustig. Een of twee luide explosies, voor de rest rustig. Drone nog altijd boven de stad. Vliegtuigen af en toe, maar het laatste uur geen aanvallen. In Haifa, in Israel, zijn echter zojuist een tiental raketten van Hezbollah neergekomen. Volgens de eerste berichten ongeveer 20 gewonden en zelfs 9 doden, aldus de Israelische televisie. Verwachting hier is dat Israel vanwege de Haifa aanval opnieuw snel zal gaan bombarderen. Foto hiernaast is trouwens van gisteren, toen ik in de buurt stond van Haret Hreik, de Hezbollah wijk, die inmiddels zo goed als plat is gegooid. Libanese televisiezenders hebben beelden uitgezonden van de wijk en het heeft er inmiddels meer weg van Hiroshima, dan van Beirut, vijf dagen geleden. Er zijn trouwens niet al te veel doden en gewonden gevallen. Dat komt omdat Haret Hreik zo goed als leeg is, alle mensen zijn een paar dagen geleden vertrokken naar veiligerer gebieden. Ik ga trouwens nu de stad in. Als ik terugkom, meer over de situatie hier.
Harald Doornbos
01.22 - Omdat ik toch niet kan slapen vanwege de hevige bombardementen en zeer luide explosies die op dit moment plaatsvinden in Beirut, even het volgende: Na vier dagen oorlog in Libanon begin ik al de patronen te herkennen. Zo is het nu nacht, en dus doodstil op straat. Wat je eerst hoort is geruis in de lucht - dat zijn Israelische straaljagers die hoog boven de stad cikelen. Daarna een duikvlucht, wat inhoudt dat het geruis kort overgaat in een harder gebrom. Daarna doe je je vingers in je oren want binnen vijf tot tien seconden volgt er geheid een enorme explosie. De ruiten in m'n huis zijn nog heel, maar voor hoelang? Geen idee. De wijk die op dit moment zwaar wordt gebombardeerd (ieder kwartier tenminste zes tot acht raketten) heet Beer al-Amed en ligt - weinig verrassend - in het shi'ietische zuiden van de stad. Sinds de oorlog op woensdagochtend begon, is dit zonder twijfel de zwaarste nacht....tot nu toe is iedere dag slechter geweest dan de dag ervoor.
Harald Doornbos
Harald Doornbos
00.40-Het is nacht hier. Donker, maar rustig. Tenminste voor het moment. Warm is het ook. Heerlijk zomerweer. Heb net in Junieh, een christelijke voorstad van Beirut, wat gegeten met een paar collega's omdat alle restaurants in Beirut zelf dicht zijn. Nu weer thuis. Vanaf mijn balkon kan ik overdag een stukje Middellandse Zee zien. Ik weet het, het klinkt als een cliche, maar deze oorlog is hoogst surrealistisch.
Beirut is Parijs en Teheran in een.
In de christelijke- en soennietische wijken rijdt een groot aantal jongeren rond in Porche's of Jaguar's (ik snap ook niet waar ze het geld vandaan halen). En veel vrouwen lopen op straat rond in sexy, halve bh'tjes. Bonjour - kifik? Hallo, hoe gaat het? Frans en Arabisch gebruiken ze door elkaar. Op vakantie naar Parijs. Of dansen in Beirut, naar het strand in Byblos. Wijntje, leuke date, lekker tongen.
Goed. Dan neem de auto en rijd tussen de vijfhonderd meter en twee kilometer en je arriveert in de shi'ietische wijken van de stad. Overal portretten van de leider van de Iraanse revolutie, aytollah Khomeini. Gesluierde vrouwen, zwarte habaja's. Jongste kind op de heup, drie kinderen aan de hand. Moeder weer zwanger. Vader altijd voorop. Oude Mercedessen. Geen alcohol, geen frans, geen feesten (behalve religieuze). Op vakantie naar Iran om de heilige plekken te bezoeken.
Ik weet het: de typering van de niet-shi'iet en de wel-shi'iet is clichematig. Natuurlijk zijn er in Beirut ultra-religieuze christenen en heel erg seculiere shi'ieten. Maar voor de grote meerderheid van beide groepen klopt bovenstaande beschrijving wel. In de christelijke-, Druzische- en soennitische moslim wijken, gaat het leven - ondanks de oorlog - nog redelijk zijn gewone gang. Israel bombardeert hier niet, want Hezbollah heeft in deze wijken van de stad geen aanhang. Dus kunnen de mensen redelijk rustig ademhalen.
Maar in de shi'ietische wijken is het op dit moment een mengelmoes van Baghdad, Faludjah en Kandahar. Voortdurenden luchtaanvallen. Enorme bommen. Hele huizenblokken worden tegen de grond gegooid door de Israelies. Viaducten, straten, kruispunten zijn er opgeblazen. Vluchtelingen, doden, gewonden. De meeste huizen die nog overeind staan hebben inmiddels geen ramen meer door de kracht van de explosies.
Terwijl ik deze woorden schrijf, zijn er opnieuw drie raketten ingeslagen. Ik schrik, want in de nacht - die rustig was - jagen die reusachtige klappen angst aan. Maar ik weet ook dat ze niet bij mij in de wijk zullen vallen (tenminste vorlopig nog niet) en dat shi'ieten twee kilometer verderop letterlijk worden opgeblazen en de schrik van hun leven - en hun dood - hebben. Nu is het weer rustig. Maar ik hoor vliegtuigen boven de stad cirkelen (en natuurlijk het bijna constante geluid van een drone - een onbemand vliegtuigje. Ik weet niet of ik vannacht kan slapen. De klappen zijn, zelfs hier, enorm en het gevoel dat zo dicht bij me inde buurt de stad wordt afgebroken, maakt me er ook niet rustiger op. Ik hoor weer een luide BAAAAAM. Daar komt er weer een aan. Iets verder weg, een iets minder luide knal. Wat een ellende, wat een fucking ellende.
Harald Doornbos
Beirut is Parijs en Teheran in een.
In de christelijke- en soennietische wijken rijdt een groot aantal jongeren rond in Porche's of Jaguar's (ik snap ook niet waar ze het geld vandaan halen). En veel vrouwen lopen op straat rond in sexy, halve bh'tjes. Bonjour - kifik? Hallo, hoe gaat het? Frans en Arabisch gebruiken ze door elkaar. Op vakantie naar Parijs. Of dansen in Beirut, naar het strand in Byblos. Wijntje, leuke date, lekker tongen.
Goed. Dan neem de auto en rijd tussen de vijfhonderd meter en twee kilometer en je arriveert in de shi'ietische wijken van de stad. Overal portretten van de leider van de Iraanse revolutie, aytollah Khomeini. Gesluierde vrouwen, zwarte habaja's. Jongste kind op de heup, drie kinderen aan de hand. Moeder weer zwanger. Vader altijd voorop. Oude Mercedessen. Geen alcohol, geen frans, geen feesten (behalve religieuze). Op vakantie naar Iran om de heilige plekken te bezoeken.
Ik weet het: de typering van de niet-shi'iet en de wel-shi'iet is clichematig. Natuurlijk zijn er in Beirut ultra-religieuze christenen en heel erg seculiere shi'ieten. Maar voor de grote meerderheid van beide groepen klopt bovenstaande beschrijving wel. In de christelijke-, Druzische- en soennitische moslim wijken, gaat het leven - ondanks de oorlog - nog redelijk zijn gewone gang. Israel bombardeert hier niet, want Hezbollah heeft in deze wijken van de stad geen aanhang. Dus kunnen de mensen redelijk rustig ademhalen.
Maar in de shi'ietische wijken is het op dit moment een mengelmoes van Baghdad, Faludjah en Kandahar. Voortdurenden luchtaanvallen. Enorme bommen. Hele huizenblokken worden tegen de grond gegooid door de Israelies. Viaducten, straten, kruispunten zijn er opgeblazen. Vluchtelingen, doden, gewonden. De meeste huizen die nog overeind staan hebben inmiddels geen ramen meer door de kracht van de explosies.
Terwijl ik deze woorden schrijf, zijn er opnieuw drie raketten ingeslagen. Ik schrik, want in de nacht - die rustig was - jagen die reusachtige klappen angst aan. Maar ik weet ook dat ze niet bij mij in de wijk zullen vallen (tenminste vorlopig nog niet) en dat shi'ieten twee kilometer verderop letterlijk worden opgeblazen en de schrik van hun leven - en hun dood - hebben. Nu is het weer rustig. Maar ik hoor vliegtuigen boven de stad cirkelen (en natuurlijk het bijna constante geluid van een drone - een onbemand vliegtuigje. Ik weet niet of ik vannacht kan slapen. De klappen zijn, zelfs hier, enorm en het gevoel dat zo dicht bij me inde buurt de stad wordt afgebroken, maakt me er ook niet rustiger op. Ik hoor weer een luide BAAAAAM. Daar komt er weer een aan. Iets verder weg, een iets minder luide knal. Wat een ellende, wat een fucking ellende.
Harald Doornbos
Saturday, July 15, 2006
Hierbij de foto's die ik net heb gemaakt van de luchtaanvallen, inmiddels veertig minuten geleden, op Haret Hreik, shi'ietische wijk in Beirut. Laatste nieuws: Ook Manara, een vuurtoren aan de boulevard van Beirut is getroffen - het topje is er af. (Dit heb ik trouwens zelf nog niet met m'n eigen ogen gezien, dus voorlopig blijft het nog onbevestigd)
Harald Doornbos
20.04 - Ben net weer thuis aangekomen. In de buurt geweest van haret Hreik, de wijk die al nu dagen met grote regelmaat wort bestookt vanuit de lucht. Toen wij (ik en wereld omroep collega Hans Jaap Melisse) arriveerde op een heuveltje met uitzicht op haret Hreik, ontploften binnen vijf minuten de eerste raketten. Daarna tien minuten pauze en opnieuw raketten. Enorme klappen, grote rookwolken. De derde reeks raketten die ontploften waren dermate luid dat m'n opren er nog een klein beetje van toeteren. Als het, staand op anderhalve kilometer al pijn doet, kun je je voorstellen wanneer je daa nog altijd woont. gelukkig zijn de meeste bewoners van haret Hreik inmiddels gevlucht, maar rennen nog altijd burgers en Hezbollah strijders rond. Ga nu de foto's oploaden die ik zojuist heb gemaakt. Dus een paar foto's binnen tien minuten....
Harald Doornbos
Harald Doornbos
Subscribe to:
Posts (Atom)
(Click 